Boek Nederlands

Dit is mijn moeder

Tommy Wieringa (auteur)

Dit is mijn moeder

Tommy Wieringa (auteur)
Als Tommy Wieringa twaalf jaar oud is, verkiest zijn moeder een avontuurlijker leven elders. Hoewel ze zeer aan elkaar zijn verknocht, wordt hun contact sindsdien getekend door strijd. Het laatste grote twistpunt tussen Wieringa en zijn moeder is de alternatieve behandelwijze van haar borstkanker, de ziekte die haar uiteindelijk fataal zal worden. In dit fonkelende snoer van verhalen en herinneri
Titel
Dit is mijn moeder
Auteur
Tommy Wieringa
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: New Book Collective, © 2019
158 p. : ill.
ISBN
9789082883008 (hardback)

Besprekingen

Pippi Langkous op leeftijd

Amper twee jaar na De heilige Rita komt Tommy Wieringa met een nieuw boekje: hij geeft Dit is mijn moeder in eigen beheer uit. Het logo is een vliegtuig met daarin een vulpen verborgen: een verwijzing naar de vrijheid van zijn vrijgevochten moeder en zijn eigen schrijverschap.

De moeder van Tommy ­Wieringa is alomtegenwoordig in heel zijn oeuvre; ze zit in bijna al zijn boeken, in meer of minder versluierde vorm. In Joe Speedboot duikt ze op met Papa Afrika, haar derde man, Caesarion schreef Wieringa om zijn moeder een belangrijk inzicht in zichzelf te geven en in De heilige Rita schittert ze door afwezigheid. Vier jaar na haar dood schrijft Wieringa voor het eerst een boek over zijn moeder zonder zich achter fictie te verschuilen.

Op de cover van Dit is mijn moeder zien we een foto van de kleine blonde Tommy in een zonnige tuin op Aruba, waar hij zijn kinderjaren doorbracht. Naast hem staat zijn moeder, wier gezicht vervaagd is. Door de zon, de ouderdom van de foto of het werk van een slimme vormgever - dat is onduidelijk - maar het lijkt symbolisch: alsof ze er toen al niet helemaal was. En zo was het ook: Lia Wiersema (1942-2015) was een product van de hippietijd en dus leefde ze vooral voor zichzelf. Ze verkoos haar vrijheden boven haar ve…Lees verder

Tommy kibbelt met zijn grillige moeder Lia

Nog altijd een florerende winkel aan de Vismarkt te Groningen: Liatelier, met wierook, geneeskrachtige edelstenen, beelden, kleden en andere spirituele parafernalia, opgericht door Lia Wiersema (1942-2015), de roodharige moeder van schrijver Tommy Wieringa (1967).

Zij woonde boven de zaak. Een flamboyante vrouw die hield van spulletjes, die zich hulde in kleurrijke gewaden, en die een aanhanger was van allerhande alternatieve zienswijzen. Drie keer getrouwd, zeer eigenwijs, en toen ze kanker kreeg de regisseur van haar eigen langgerekte levenseinde.

Een grillige persoonlijkheid. Het met fotootjes verluchte Dit is mijn moeder, een nogal besliste titel voor een verzameling korte stukken die vaak niet verder reiken dan een anekdote of schets, kenmerkt zich door een zekere schroomvalligheid, opvallend voor een auteur die niet bekend staat als aarzelaar. Misschien is Wieringa, in deze eerste jaren na het overlijden van zijn moeder, nog niet toe aan het grote boek over haar, dat ook de confrontatie met haar en zichzelf zou zijn - iets anders dan de weergave van enkele niet bijster snijdende twistgesprekjes, die veeleer liefdevolle kibbelarijen zijn.

Op zijn 12de verdween zij uit zijn nabijheid door te scheiden van haar man, waarna zo…Lees verder

Zweverige moeder, nuchtere zoon

BOEKENBAL

TOMMY WIERINGA Dit is mijn moeder.

Sinds Tom Lanoye in 2009 zijn moeder een papieren monument heeft gegeven met ‘Sprakeloos’, lijkt er een markt ontstaan voor zogenaamde moederboeken. Auteurs beginnen in de regel pas aan zo’n project als hun moeder al even in het graf ligt, zodat zij zich niet meer kan opwinden over het al dan niet flatterende beeld dat de schrijvende zoon van haar schetst – zoals Arnon Grunberg met ‘Moedervlekken’, Adriaan van Dis met ‘Ik kom terug’ en nu ook Tommy Wieringa met ‘Dit is mijn moeder’. De moeders in die postume odes bleken zelden van het bedeesde, teruggetrokken soort: ze rolden als een pletwals door het leven van hun zonen, die van de weeromstuit zélf een gezonde hang naar aandacht ontwikkelden. Lia Wiersema, het hoofdpersonage van ‘Dit is mijn moeder’, past perfect in dat rijtje van charismatische, onontkoombare moeders: ‘Mijn moeder was een volmaakt kind van de generatie ’68 – egocentri…Lees verder

Dit is mijn moeder

Eerste zin. In de zomer van 2008 wordt in Trouw Louis Tas geïnterviewd.

Het was een plan waar Tommy Wieringa al lang mee liep, iets schrijven over zijn moeder Lia Wiersema, de vrouw met wie hij decennialang een leven van kat en hond leidde, maar die hij, afgaand op het voorliggende boek, nog iedere dag mist. Lia was dan ook niet zomaar een vrouw. Ze was een kind van ’68, opstandig, egocentrisch en dol op de mystiek van het Verre Oosten. Via de bevrijdingstheologie en het feminisme van Germaine Greer kwam ze uit bij de antipsychiatrie en de spijswetten van de antroposofie. In haar koelkast stond steevast een flesje water uit de Ganges waar je de as van een of andere Indiër in zag drijven als je ermee schudde en waar ze nu en dan een slok van nam. Het hielp tegen alles. Pas toen Wieringa besefte dat hij anders was dan haar, begon hij haar te appreciëren, en hij is trots dat hij zeker één ding van haar heeft: de onwil om te gehoorzamen. Dit is mijn moeder is een tussendoortje, maar als het van de hand van Wieringa komt, is da…Lees verder

Aan zo'n moeder heb je een lastige

In koele, elegante zinnen portretteert Tommy Wieringa zijn op avontuur beluste moeder.

'Dit is mijn moeder' zei Tommy Wieringa op de uitvaart van zijn moeder eind 2015. Ze was een van zijn 'meest favoriete personages; ik heb altijd graag over haar geschreven. (...) Een ontiegelijke lastpak, maar het zout der aarde."

Het werd de titel van een verzameling verhalen die niet alleen over haar gaan, maar ook over andere familieleden, vrienden en kennissen, en over de schrijver zelf, uiteraard. Wieringa's vader ontbreekt, op wat terzijdes na, in de bundel. Pas in het nawoord krijgen we een beeld van de man die, nadat ma besluit van hem te scheiden, de zorg voor de jongen op zich neemt. Die was na de scheiding 'deel van de buit die haar (zijn moeder) toeviel' en daar bedankte de twaalfjarige Tommy voor.

In dat nawoord krijgen we inzage in brieven die Wieringa's moeder vanuit Aruba naar een vriend in Nederland stuurt. Daaruit reist het beeld op van een verveelde, uitgefeeste generatie; die van '68 'egocentrisch en zonder talent voor gehoorzaamheid'. "'t Was erg …Lees verder